پیش‌زمینه: هدف از این مطالعه بررسی شکایات ارتوپدی واصله به دادسرای انتظامی سازمان نظام پزشکی مشهد می‌باشد.
روش‌ها: این مطالعه به صورت تحلیلی، توصیفی گذشته نگر بوده که در آن پرونده های شکایت از قصور پزشکی رشته ارتوپدی از ابتدای سال 1390تا پایان سال 1392 در مشهد مورد بررسی قرار گرفته است. داده‌ها شامل جنس شاکی و متشاکی، موضوع شکایت و رأی صادره در چک ‌لیست طراحی‌شده ثبت گردیدند.
یافته‌ها: از میان شکایات ارتوپدی مطرح ‌شده بیشترین آن مربوط به اندام های تحتانی (52%) و سپس فوقانی (48%) بود. از این میان بیشترین شکایات مربوط به زانو (39%) و بازو (38.5%) بود. بر اساس نوع شکایات، بیشترین شکایات مربوط به عوارض بعد از عمل بود که در بیشتر موارد در زمینه مال یونیون چه در اندام فوقانی (32.8%) و چه در اندام تحتانی (38.8%) بود. در زمینه شکایات مرتبط با عوارض حین عمل بالاترین فراوانی در مورد آسیب عصب (38.5%) در اندام تحتانی و سهل‌انگاری در انجام پروسیجر (48.6%) در اندام فوقانی گزارش شد. در بررسی حاضر، 70.8% از متشاکیان حکم برائت دریافت کرده و 10.4% مقصر شناخته شدند. همچنین در 4.2% پرونده‌ها از بیمار رضایت اخذ شد و 2.1%  به علت عدم پیگیری شاکی پرونده بایگانی شد.
نتیجه‌گیری: موارد شایع قصور ارتوپدی باید مدنظر متخصصین و دست اندرکاران آموزش قرار گیرد تا از تکرار و میزان آنها کاسته شود. برخورد همراه با تعهد و ارائه توضیحات لازم علمی و منطقی درباره نوع عمل و عوارض احتمالی آن به بیمار یا اولیای او از وقوع شکایات تا حد قابل توجهی خواهد کاست.