بحران‌ها وقایع مخربی هستند که نیاز به کمک‌های اورژانس گسترده جهت تأمین سلامت و بقای جمعیت مصیبت‌دیده را ضروری می‌سازند. انواع بحران شامل طبیعی (زلزله، آتشفشان، گردباد، سیل) و ساخته دست بشر یا تکنولوژیکال (جنگ و تروریسم) می‌باشد. بلایای طبیعی طی 20 سال اخیر حداقل بر 800 میلیون نفر اثر گذاشته‌اند و منجر به بیش از سه میلیون مرگ شده‌اند. بلایای تکنولوژیک شامل انفجار، آتش‌سوزی، تصادف، نشت مواد رادیولوژیک یا شیمیایی می‌باشند و معمولاً در نتیجه‌ی مدیریت ضعیف، ابزارهای حفاظتی نامناسب و خطاهای انسانی رخ می‌دهند. مشکلات پیش روی مدیریت اینگونه بحرانها شامل شناسایی مواد خطرزا، تخلیه محل از شهروندان بعد از حادثه، فراهم‌کردن مراقبت‌های پزشکی برای قربانیان و محافظت از مواجهه با مواد خطرزا می‌باشد امروزه هدف از پیشگیری از بحرانها شامل سه موضوع آمادگی برای حوادث، پیشگیری از وقوع حوادث و کاهش دادن اثرات آنها در هنگام وقوع می‌باشد. پاسخ به بحرانها در 2 سطح خرد که شامل عملیات درمان و مراقبت بیماران می باشد و کلان که شامل فعالیتهای نهادهای دولتی می باشد، تعریف می‌شود. 21 عملکرد پزشکی و بهداشتی در سطح محلی برای برنامه‌ریزی در بحران‌ها ضروری دانسته شده‌اند: ارزیابی نیازهای پزشکی، مراقبت سلامت و اپیدمیولوژی، شناسایی منابع پزشکی و سلامت، حمل و نقل پزشکی، توزیع وتخلیه  بیماران، خدمات اورژانس پیش از بیمارستان، خدمات اورژانس بیمارستانی، مراقبت داخل بیمارستانی، مراقبت خارج بیمارستانی، درمان موقتی در سرصحنه، امنیت غذایی، مدیریت برخورد با عوامل بالقوه خطرزا، سلامت روانی، اطلاعات پزشکی و بهداشت عمومی، کنترل حامل، فراهم‌کردن آب آشامیدنی، مدیریت فاضلاب، کنترل بیماریهای واگیر، کنترل حیوانات، پزشکی قانونی و دفن اجساد، مراقبت و سرپناه. دانش و تجربه کافی برای پاسخ مؤثر به اورژانسهای پزشکی و بهداشتی در زمان وقوع بلایا امری ضروری است.